DE HEILIGE KRONIEK

'Niet ver van het dorp Manchester (...) in de staat New York, ligt een heuvel van aanzienlijke grootte, de hoogste in de omgeving. Op de westelijke helling van die heuvel, niet ver van de top, onder een steen van aanzienlijke grootte, lagen de platen verborgen in een stenen kist. Deze steen was aan de bovenkant in het midden dik en enigszins bol en aan de rand dunner, zodat het middengedeelte boven de grond zichtbaar was, maar de rand was rondom met aarde bedekt.

'Toen ik de aarde had verwijderd, nam ik een hefboom, die ik onder de rand van de steen zette, en met een kleine inspanning lichtte ik die op. Ik keek erin en daar zag ik inderdaad de platen, de Urim en Tummim en de borstplaat, zoals de boodschapper had gezegd. De kist waarin zij lagen, was gevormd door stenen tegen elkaar te leggen in een soort cement. Op de bodem van de kist lagen twee stenen overdwars, en op die stenen lagen de platen en daarbij de andere voorwerpen.

'Ik deed een poging ze eruit te nemen, maar de boodschapper verbood het mij en weer kreeg ik te horen dat de tijd om ze tevoorschijn te halen nog niet aangebroken was, en ook niet zou komen totdat er vanaf dat tijdstip vier jaar verstreken was. Hij zei mij echter dat ik over precies een jaar vanaf dat tijdstip naar die plek terug moest komen en dat hij mij daar zou ontmoeten, en dat ik dat moest blijven doen totdat de tijd was gekomen om de platen te verkrijgen.

'Dienovereenkomstig ging ik er, zoals mij was geboden, steeds na een jaar heen, en telkens trof ik daar dezelfde boodschapper aan en tijdens elk van onze gesprekken ontving ik van hem aanwijzingen en kennis over hetgeen de Heer ging doen, en hoe en op welke wijze zijn koninkrijk in de laatste dagen moest worden bestuurd.

Er gaat geruime tijd voorbij. Joseph gaat zelf de kost verdienen. En hij trouwt met Emma Hale.

'Ten slotte brak de tijd aan om de platen, de Urim en Tummim en de borstplaat te verkrijgen. Op de tweeëntwintigste dag van september duizend achthonderdzevenentwintig, nadat ik mij, zoals gewoonlijk aan het einde van weer een jaar, naar de plek had begeven waar ze verborgen lagen, droeg dezelfde hemelse boodschapper ze aan mij over met deze vermaning: dat ik ervoor verantwoordelijk zou zijn; dat als ik ze door achteloosheid of door enige nalatigheid mijnerzijds kwijtraakte, ik zou worden afgesneden; maar dat als ik alles in het werk stelde om ze veilig te bewaren totdat hij, de boodschapper, ze kwam ophalen, ze beschermd zouden worden.

'Ik ontdekte weldra waarom ik zulke strenge vermaningen had ontvangen om ze veilig te bewaren en waarom de boodschapper had gezegd dat hij ze zou ophalen wanneer ik had gedaan wat er van mijn hand was verlangd. Want nauwelijks was het bekend dat ik ze had, of er werden uiterste pogingen gedaan om ze mij te ontnemen. Iedere list die maar kon worden bedacht, werd voor dat doel aangewend. De vervolging werd bitterder en heviger dan ooit tevoren en tallozen lagen voortdurend op de loer om ze mij zo mogelijk te ontnemen. Maar dankzij Gods wijsheid bleven ze veilig in mijn handen, totdat ik ermee had volbracht wat er van mijn hand was verlangd. Toen de boodschapper ze volgens afspraak kwam ophalen, droeg ik ze aan hem over; en hij heeft ze tot op heden, zijnde de tweede dag van mei duizend achthonderdachtendertig, onder zijn hoede.

'De opwinding bleef echter voortduren en van het gerucht met zijn duizend tongen werd voortdurend gebruik gemaakt om leugens over het gezin van mijn vader en over mijzelf te verspreiden. Als ik een duizendste deel daarvan zou verhalen, zou het boekdelen vullen. De vervolging werd echter zo ondraaglijk, dat ik genoodzaakt was Manchester te verlaten en met mijn vrouw naar Susquehanna County in de staat Pennsylvania te gaan. Terwijl wij ons voor het vertrek gereedmaakten (arm als wij waren en onder een zo hevige vervolging, dat er geen kans was dat het ooit anders zou worden), vonden wij, te midden van onze nood, een vriend in de heer Martin Harris, die naar ons toe kwam en mij vijftig dollar gaf als bijdrage aan onze reis. De heer Harris was een ingezetene van de plaats Palmyra in Wayne County, in de staat New York, en was een boer van aanzien.

'Met deze hulp, die op het juiste tijdstip kwam, was ik in staat de plaats van mijn bestemming in Pennsylvania te bereiken; en onmiddellijk na mijn aankomst daar begon ik de schrifttekens van de platen over te nemen. Ik nam een behoorlijk aantal over en door middel van de Urim en Tummim vertaalde ik enige daarvan, hetgeen ik deed tussen de tijd dat ik ten huize van de vader van mijn vrouw aankwam, in de maand december, en februari van het jaar daarop.

'(...) Op de vijfde dag van april 1829 kwam Oliver Cowdery naar mijn huis. Ik had hem nog nooit eerder gezien. Hij vertelde mij dat hij, aangezien hij les had gegeven aan een school in de omgeving waar mijn vader woonde en mijn vader een van de mensen was die zijn kinderen naar die school stuurde, enige tijd bij hem thuis in de kost was geweest; terwijl hij daar was, vertelde de familie hem de bijzonderheden van mijn ontvangst van de platen, en zodoende was hij gekomen om bij mij navraag te doen.

'Twee dagen na de aankomst van de heer Cowdery (dat was 7 april) begon ik het Boek van Mormon te vertalen en begon hij voor mij te schrijven.'

In april 1829 begon Joseph Smith, met Oliver Cowdery als zijn schrijver, met de vertaling van het Boek van Mormon door de gave en de macht van God. Toen Joseph ermee klaar was, kregen anderen het voorrecht om de gouden platen te zien. Deze getuigen schreven hun getuigenis ook op, want 'op de verklaring van twee getuigen of van drie zal iedere zaak vaststaan' (2 Korintiërs 13:1).

Meer over "Joseph Smith"